sábado, 15 de febrero de 2014

Big Fish

''Hay momentos en los que un hombre tiene que luchar y hay momentos en los que tiene que aceptar que ha perdido su destino, que el barco ha zarpado, que solo un iluso seguiría insistiendo.. pero lo cierto es que siempre he sido un iluso''.

                                  
                     

martes, 4 de febrero de 2014

Yo se lo leo y ella se acuerda

''-¿Crees que nuestro amor puede causar milagros?
-Sí lo creo. Es lo que me hace volver contigo cada vez.
-¿Crees que nuestro amor nos llevará  juntos?
-Creo que nuestro amor puede hacer todo lo que nos propongamos.''

                     
''La historia de nuestras vidas, por Allison Hamilton Calhoun. Para mi amor, Noah. Léemela y regresaré a ti.''

Afuera en la ciudad

Cada vez que me lo pides lento
Cada vez que me susurras ''para''

Ganas de vivir

"Y es entonces, justo en ese momento, cuando descubres que el mundo no se rige por golpes, por fracasos ni por lágrimas. El mundo se mueve por ilusiones.  Y créeme si te digo que tengo un cajón lleno de ellas para seguir creciendo. "

                                   

lunes, 3 de febrero de 2014

Solidaridad

   "YO SOY PORQUE NOSOTROS SOMOS

¿Cómo uno de nosotros podría estar feliz si todos los demás están tristes?"
     
                   

España

"¿De qué sirve riqueza en los bolsillos si hay pobreza en la cabeza?"

                     

domingo, 2 de febrero de 2014

NELSON MANDELA

"Si no hay comida cuando se tiene hambre, si no hay medicamentos cuando se está enfermo, si hay ignorancia y no se respetan los derechos elementales de las personas, la democracia es una cáscara vacía, aunque los ciudadanos voten y tengan Parlamento."

                                     

martes, 28 de enero de 2014

Educación más libre

Cada uno de nosotros tenemos un potencial increíble que ni nosotros nos imaginamos. Todos tenemos alguna especialidad que ha de ser descubierta por la educación, de modo que padres, educadores y profesores deben tener las herramientas necesarias para descubrirla. De este modo conseguiremos realizar nuestras tareas de modo más eficiente pero, sobretodo, lo haremos con ganas, por gusto, dando lo mejor de nosotros, siendo creativos, solidarios. Y así no nos convertiremos en máquinas, sino en verdaderos humanos, que sienten y que son felices. Quiero una educación que saque lo mejor de nosotros, que nos haga amar nuestro trabajo y estar a gusto con nuestra vida. Porque, al fin y al cabo, lo que mueve al mundo son las ideas.

                             creatividad emagister ¿Qué entendemos por creatividad?

                                Construyámonos a nosotros mismos 

jueves, 23 de enero de 2014

T'estime

''Fins i tot hi ha qui és capaç de fer únics i màgics aquells moments aparentment rutinaris.  Si trobeu alguna d’aquestes persones, no la deixeu escapar per res''.



Nochevieja en Canarias

''Sigui com sigui, mirem de passar una bona vetllada, si pot ser en bona companyia, i confiem, com hem fet des de fa segles, que aquesta nit especial ens sigui la porta d'un nou any una mica millor''.



Pereza


Voy buscándote en la vida, buscándote en mis planes..


jueves, 28 de noviembre de 2013

Gru!

-Bueno, no voy a irme por las ramas. Mi amiga Natalie se ha quedado soltera y..
- No, no, no. Vete por las ramas. A las ramas.

                                      
Hay muchas historias de amor. Yo no sabría clasificar la mía de ninguna de las maneras. Creo que cuando un amor es sincero y verdadero no necesita clasificación. Yo no sabría explicar en qué momento empezó todo. O sí..

Me fijé en él nada más verle. Recuerdo que estábamos en quinto de primaria y fuimos a otro pueblo a jugar un 3x3 de fútbol. Él iba al otro colegio así que yo no lo conocía. Solo sé que cuando cuando su equipo ganó y recibieron el premio (me suena que entradas a Terra Mítica..), se me quedó grabado su nombre: ''Enrique''. Era un niño bajito y rubio, con los ojos marrones claritos, como si fueran de miel. Se me quedaron grabados su nombre y su cara y ya puedo decir que me empezó a hacer gracia.

Si mal no recuerdo, en ese mismo año me apunté a ''judo''. Mi sorpresa fue que él también iba a judo desde hacía años. Cuando llegué a la primera clase, lo vi y, por supuesto, todavía recordaba su nombre.. y su cara. Era un niño muy alegre y muy travieso que no se estaba quieto. Me di cuenta de que me gustaban más esos niños que los niños de mamá y formales. Me atrevería a decir que fue ahí cuando me fijé en Enrique. Pero apenas era una niña que estaba todavía en el colegio.

Dos años después llegamos a la ESO. La madre de una amiga mía del otro colegio del pueblo me había nombrado a los niños que irían ese año a mi clase. Y sí. Para más inri, Enrique era uno de ellos. Me llevé alegría de que Julia estuviera en mi nueva clase porque ya nos conocíamos de antes. Lo más gracioso es que cuando me dijo que un tal ''Enrique'' iría a nuestra clase, el corazón latía más de la cuenta. Y no sé por qué; ni siquiera lo conocía, tan solo de vista..

Ya desde el primer día consiguió llamar mi atención haciendo el payaso: haciendo el mono mientras construía con rotuladores una especie de torre en clase de mates hasta que consiguieron ponerle un parte (LOL), y, ''obviously'', haciendo el indio en la pared simulando que era su novia (MUY FAN DE ESE MOMENTO. LOL) y fingía tener sexo con ella. No sé por qué me acuerdo de esto  pero ahora entiendo por qué no sabía hacer ni una maldita ecuación jejeje. Baaah, pero nos hacía reír mucho.

Conforme pasaban los años en el instituto cada vez me gustaba más. Y más. Hasta que sin ninguna razón me empecé a enamorar. Pero enamorar de verdad.

No entiendo por qué estaba tan enamorada y, sin embargo, no quería tener nada con él. Ni con él ni con nadie. Supongo que no quería tener nada en ese momento o pensaba que el momento estaba por llegar. Recuerdo la lista de chicas que le gustaban y veía cómo ligaba con ellas y todo. Sinceramente, no me molestaba. Me conformaba con que se sentara a mi lado en clase de vez en cuando, supiera ni nombre y me hiciera reír. Aunque sé que el fondo no sabía nada más de mí. Tampoco me importaba.
Empecé a enamorarme más y más. Cuando llegamos a cuarto, tuve la necesidad de decírselo y contarle todo. Así lo hice. Quería que lo supiera aunque con ello no consiguiera nada. En realidad no quería nada, solo que lo supiera. Y sí. Muy peliculero todo, a los pocos meses me pidió salir. Y sí. Le dije que no (aunque en realidad sí. Bahh un rollo raro de adolescentes idiotas.. ). Total, pasaron los meses y me seguía gustando. Mucho. No podía quitarme de la cabeza a Enrique pero tampoco quería. Veía que se liaba con más chicas (y delante de mua. Ejem, ejem..) y salía con ellas.. Me daba igual.. No me importaba tampoco. Me hacía yo misma feliz pensando que en un futuro saldría con él. Es como si yo misma supiera que, pasara lo que pasara, iba a salir con él tarde o temprano, como si estuviera escrito en algún lado. Recuerdo que en primero o segundo de bachiller me escribió algo bonito y me pidió salir. También dije que no. No quería salir con alguien que me había gustado toda la vida y que, por alguna u otra razón, cortáramos, se olvidara de mi y dejara de gustarme. Prefería vivir de ilusiones y no intentarlo (=masoquismo)

 A mitad de segundo de bachiller llegó navidad. Nochevieja decidí celebrarla en mi piso. Invité a Enrique, también. Sobre las 2 y media dijo de jugar a un juego que tenía en su casa. Yo le acompañé a por el juego. De camino a su casa me acuerdo que, en cierto modo, se puede decir que no parábamos de tontear. Cuando llegamos a su casa, me quedé en la puerta de su habitación (=cuadra) y cuando él salía de ella, me abalancé y le besé. No sé si se había metido alguna sustancia en la boca pero estoy segura de que el tiempo se detuvo y la habitación empezó a dar vueltas. Lo juro, daba vueltas.. Fue mi primer beso y no me arrepiento de haber esperado hasta los 17 para recibirlo de esa manera y de esa persona. Fue perfecto.
Fue entonces cuando me di cuenta de que sentía mucho más de lo que me hubiera imaginado.
Por supuesto, esa noche no dormí. Nada. Y cuando cerraba los ojos era para visualizar de nuevo ese beso y desear que volviera a suceder. Deseaba que Enrique hubiera estado esa noche durmiendo a mi lado y besándome a todas horas. Recuerdo que en ese momento era super feliz. ''Muy mucho''. Estaba deseando que me pidiera salir YA, now, ahorita wuey. Y sí. A los pocos días lo hizo.

Me acuerdo el primer día que quedamos. Estaba ''superhipermega'' nerviosa. Solo pensaba en: ''se va a reír de mí porque no sé besar''. Creo que todas las chicas pensamos siempre en eso. Fue genial. Me di cuenta que tantos años siendo amigos y habiendo hablado tanto, tenía mucha confianza con él, así que me resultó muy fácil el comienzo. Aunque luego las cosas se complicaron y empezar con prisas no es bueno. A modo de resumen, duramos apenas un mes, o dos.. no me acuerdo. Corté yo, si es que a eso se le puede llamar cortar. Bla, bla, bla.. pasaron los meses y seguíamos hablando. A veces bien, a veces mal. Una vez hablamos muy muy mal. Ese día me pasé toda la tarde llorando. Toda. Nunca había llorado por eso ni tenía intenciones de hacerlo. Nos habíamos dicho de todo. Entonces me acordé de lo que pensaba hace muchos años: no quería salir con alguien que me había gustado toda la vida para luego acabar mal con él.. Puesto que le había dejado tirado como a un perro, decidí quedar un día para hablar. En realidad no recuerdo exactamente que día fue.. Quedamos y fuimos a cenar a la playa. Tumbados en la arena, no me salían las palabras. Solo sé que quería besarle. Le echaba muchísimo de menos. Me había agobiado al principio pero me seguía encantando. Quería volver a empezar con él pero no sabía como. No sé si hablamos mucho, y si lo hicimos, no me acuerdo casi de nada. Solo recuerdo que me dijo que no me agobiara por nada, que por favor lo intentáramos pero que, sobretodo, me ''dejara llevar''.. Y así fue. Nos besamos. Y sí, se puede decir que volvimos. A que es precioso todo? jiji jaja xd (te lo dedico). Y así hasta ahora.

 Ha pasado de esto casi dos años y de las mejores cosas que he hecho en la vida y no me voy a arrepentir pase lo que pase, es de haber salido con él, de haberlo intentado dos veces y que haya merecido la pena (menos mal que este texto se escribe por ordenador. Si lo hubiera escrito a mano, estaría empapado a lágrimas).

No puedo clasificar este amor de ninguna de las maneras ni a este tipo de parejas. Peeeeeeeeeeeeeero, esto es lo que siento yo por amor. Haber esperado, haber retenido las ganas de besar a alguien durante muchos años y que sooooobretodo, esa persona te haya esperado y no se haya olvidado de ti jamás. Lo sé, es precioso.. JEJE

Pues sí, Enrique, con esto espero haberte dado una respuesta a todo lo que el otro día me dijiste que sentías tú por ''amor''. Pero para mí es esto. También es amor acordarme de ti cada vez que me levanto y me acuesto y siento ganas de desearte los buenos días y buenas noches. También cuando los jueves es los días que más atenta estoy en clase porque estoy mueeeeeeerta de ganas de que sean las 20:30 e ir al poli a recogerte. También cuando vienes a mi casa a comer los domingos y, sin embargo, no vas a comer con tu familia como sueles hacer siempre. También cuando delante de algún amigo le dices: ''pero mira qué guapa es''.También cuando prefieres pasar un momento conmigo antes que estar toda la noche con tus amigos. También cuando te preocupas por mí cada vez que me pasa algo o estoy triste e intentas alegrarme. También cuando me regalas miles de chuuuuches y chuuuches y me alegras el día, aunque pienses que es un simple detalle que no tiene valor para mí. Y, sin embargo, me llena (y me empacha). También cuando me acompañas a casa y hasta que no subo no te vas. También cuando haces todo lo posible para que sea feliz aunque nos separen unos cuantos kilómetros todas las semanas. También considero'' amor'', que cada vez que nos enfadamos hagamos un esfuerzo para arreglar las cosas y le demos, cada uno, una patada a nuestro orgullo. Eso dice mucho, churri :) También es amor cuando nuestros padres se van de casa y lo primero en lo que pensamos es en dormir juntos (TOP, TOPÍSIMOOO). Y así me podía tirar toda la noche pero no creo que este blog y mis dedos den para mucho más.

Espero haberte alegrado el día y que te sigas acordando de mí como lo estás haciendo hasta ahora.

Ich liebe dich. Ti amo. T'estime. Maite zaitut. Love you!. Je t'aime. En fin, pa que te enteres, que tú no estás puesto en idiomas, jeje, allá va! :
                          Te quiero, hermoso mío!!!!!! 

domingo, 27 de octubre de 2013

Elástica galáctica

Y si no sabes lo que quieres ser, yo te lo digo: se mi ''no se qué''
Sé tú por mí, sé imprecisa, sé sin fin. Sé la parte que perdí. Que no me duela la cabeza si te encuentro por aquí. Sé el imperio en mi país, sé la fuerza junto a mí, sé la galaxia que nos queda juntos hoy por descubrir.